WKKW - wszechstronny konkurs konia wierzchowego w trzech próbach

WKKW jest odpowiedzią na pytanie, które w pozostałych dyscyplinach się nie pojawia: czy ten koń potrafi wszystko. Nie najlepiej - wszechstronnie.

Ta sama para w ciągu jednych zawodów jedzie precyzyjny program ujeżdżeniowy, następnie galopuje kilka kilometrów w terenie przez stałe przeszkody, a na koniec, już po tym wysiłku, ma przejechać parkur bez zrzutki. Wygrywa nie ten, kto był najlepszy w którejkolwiek z prób, tylko ten, kto najmniej stracił we wszystkich trzech.

Przegląd wszystkich konkurencji konnych zawiera przewodnik dyscypliny jeździeckie.

Trzy próby

Wynik jest sumą i liczy się w dół - wygrywa najniższa liczba punktów karnych. To odwrotność intuicji i pierwsza rzecz, która myli osoby oglądające WKKW po raz pierwszy.

Ujeżdżenie

Program prostszy niż w czystym ujeżdżeniu, ale rozgrywany na tym samym czworoboku i według tych samych zasad oceniania. Sędziowie przyznają oceny za poszczególne elementy, a wynik przelicza się na punkty karne, które stają się bazą całych zawodów.

Zasada działania czworoboku, liter i skali ocen jest identyczna jak w dyscyplinie macierzystej - opisuje ją tekst o ujeżdżeniu.

Tu pojawia się pierwsza specyfika WKKW: koń przygotowany do crossu jest w innej formie niż koń ujeżdżeniowy. Ma być wytrzymały i chętny do galopu, a za chwilę ma stać spokojnie na czworoboku i wykonywać zebrane przejścia. Pogodzenie tych dwóch stanów jest jednym z głównych zadań treningowych w tej dyscyplinie.

Cross, czyli próba terenowa

Serce dyscypliny i to, dla czego ludzie ją uprawiają. Para pokonuje trasę w otwartym terenie - liczoną w kilometrach - na której rozstawione są przeszkody. Obowiązuje optymalny czas przejazdu, wyliczony z długości trasy i wymaganego tempa.

Kluczowa różnica wobec parkuru: przeszkody w terenie są stałe. Nie spadają przy potrąceniu. Są to pnie, kłody, murki, stoły, skoki do wody, zejścia z nasypów i skoki z jednego poziomu na drugi.

Typowe elementy:

• Skok do wody i wyjście z niej, często połączone z kolejną przeszkodą kilka kroków dalej.
• Zejścia i wejścia terenowe - skok w dół z nasypu wymaga innego dosiadu i innej decyzji o tempie niż cokolwiek na płaskim.
• Kombinacje - dwie lub trzy przeszkody ustawione blisko siebie, często z wyborem linii: krótszej i trudniejszej albo dłuższej i bezpieczniejszej, kosztującej sekundy.
• Przeszkody wąskie - elementy o małej szerokości, przy których koń łatwo może wyminąć zamiast skoczyć.

Punkty karne w crossie nalicza się przede wszystkim za nieposłuszeństwa na przeszkodach i za przekroczenie optymalnego czasu. Kolejne nieposłuszeństwa na tej samej przeszkodzie oraz upadek kończą się eliminacją.

Skoki przez przeszkody

Ostatnia próba i z pozoru najłatwiejsza - parkur jest niższy i krótszy niż w czystych skokach. Trudność polega na czym innym: koń jedzie go dzień po crossie.

Ta próba sprawdza, czy zawodnik rozłożył siły konia i czy koń zachował ostrożność po dużym wysiłku. Zmęczony koń zaczepia drągi zadem, bo nie unosi go tak wysoko jak na świeżo. Dlatego w WKKW przejazd parkuru bywa dramatyczniejszy niż w dyscyplinie, z której pochodzi - prowadzenie po dwóch próbach traci się tu regularnie.

Budowę parkuru i system punktów karnych opisuje tekst o skokach przez przeszkody.

Badania weterynaryjne

Element, którego nie ma w skokach ani w ujeżdżeniu, a który w WKKW jest równie ważny jak same próby. Konie przechodzą przegląd weterynaryjny - przed zawodami i po crossie, przed ostatnią próbą.

Komisja ocenia, czy koń jest zdolny do dalszego startu: chodzi o kulawiznę, stan po wysiłku i ogólną kondycję. Koń niedopuszczony kończy zawody, niezależnie od tego, jakie miejsce zajmował.

To nie jest formalność ani ceremonia, tylko jedyny moment, w którym ktoś z zewnątrz może zatrzymać parę wbrew woli zawodnika. W dyscyplinie o takim poziomie ryzyka jest to zabezpieczenie fundamentalne.

Poziomy i klasy

WKKW ma rozbudowaną drabinę klas, od zawodów regionalnych po poziom międzynarodowy oznaczany gwiazdkami. Wraz z klasą rośnie wszystko naraz: trudność programu ujeżdżeniowego, długość i tempo crossu, wymiary przeszkód terenowych oraz wysokość parkuru.

Koń do WKKW

Najtrudniejszy do znalezienia typ w całym jeździectwie, bo wymagania trzech prób ciągną w różne strony. Potrzebny jest koń z ruchem wystarczającym na czworobok, wytrzymałością i odwagą na cross oraz ostrożnością na parkur - przy czym odwaga i ostrożność są cechami, które rzadko idą w parze.

W praktyce szuka się koni z wyraźną domieszką krwi pełnej angielskiej, bo to ona daje wytrzymałość i szybką regenerację po wysiłku. Do tego dochodzi cecha, której nie da się wytrenować: gotowość konia do skoku w nieznane, przez przeszkodę, za którą nie widzi lądowania.

Dlaczego uchodzi za najtrudniejszą

Trzy powody, które razem tłumaczą jej reputację:

Trzeba umieć wszystko. Skoczek może nie umieć jechać czworoboku i nadal wygrywać. Tu każda słabość odbija się w sumie punktów.

Nie ma poprawki. Zawody trwają kilka dni i składają się z trzech różnych zadań. Błąd w pierwszej próbie zostaje w wyniku do końca.

Ryzyko jest realne. Cross rozgrywa się w terenie, na stałych przeszkodach, w galopie. Dyscyplina zrobiła bardzo dużo dla bezpieczeństwa i nadal jest tą, w której wymaga się od jeźdźca najwięcej odwagi.