Jak dobrać konia do klienta, którego widzisz pierwszy raz

Klient dzwoni w czwartek, przyjeżdża w sobotę. W formularzu napisał, że jeździł. Stoisz z nim przy boksach i masz kilka minut na decyzję, która w najgorszym wariancie skończy się karetką.

Większość ośrodków rozwiązuje to intuicją doświadczonego instruktora, co działa dobrze do dnia, w którym instruktor ma wolne i jazdę prowadzi ktoś inny. Poniżej jest ta sama decyzja rozpisana na kroki, które da się przekazać, sprawdzić i wpisać do procedury.

Szerszy kontekst - kwalifikacja klienta, instruktaż, dokumenty - opisuje przewodnik jazdy rekreacyjne w stajni.

Trzy dane, które musisz mieć przed przyjazdem

Nie przy boksie, tylko przy rezerwacji. Wszystkie trzy da się zebrać w formularzu i żadna nie wymaga rozmowy.

Waga budzi opór, dlatego warto od razu napisać, po co ją zbierasz: dobór konia, nie ocena klienta. Jedno zdanie w formularzu redukuje liczbę zaniżonych odpowiedzi bardziej niż cokolwiek innego.

Punktem odniesienia jest reguła, że łączna waga jeźdźca i siodła nie powinna przekraczać orientacyjnie 20% masy konia, a komfortowo około 15%. Zastrzeżenia i to, czego ta reguła nie obejmuje, opisuje tekst o obciążeniu konia szkolnego.

Deklarowane a realne doświadczenie

To jest miejsce, w którym najczęściej dochodzi do pomyłki - i prawie nigdy przez złą wolę klienta. Ludzie nie kłamią o doświadczeniu, tylko inaczej je mierzą.

Zamiast pytać „czy Pan jeździł”, zapytaj o cztery rzeczy:

1. Kiedy ostatnio? Pięć lat przerwy cofa klienta o poziom, niezależnie od tego, co umiał wcześniej.
2. Jak często i jak długo? Dwa tygodnie obozu to nie to samo co dwa lata raz w tygodniu.
3. Co robiłeś w siodle? Stęp i kłus na lonży, kłus bez lonży, galop, skoki - to cztery różne odpowiedzi.
4. Na ilu różnych koniach? Klient, który jeździł wyłącznie na jednym koniu, zna tego konia, a niekoniecznie jazdę.

Pierwsze pięć minut na ujeżdżalni

Rozmowa jest wywiadem, nie testem. Test zaczyna się przy koniu i trwa kilka minut. Czterech rzeczy warto się przyjrzeć, zanim zdecydujesz, jak poprowadzić zajęcia:

Podejście do konia. Czy klient obchodzi konia w bezpiecznej odległości, czy wchodzi pod szyję od przodu. To mówi o obyciu więcej niż całe zdanie o obozach.

Wsiadanie. Nie chodzi o elegancję, tylko o to, czy klient wie, gdzie stanąć i co zrobić z wodzami. Osoba naprawdę jeżdżąca robi to automatycznie.

Pierwsze kroki w stępie. Czy miednica idzie za ruchem konia, czy klient siedzi sztywno i trzyma równowagę rękami. To widać w ciągu dwudziestu sekund.

Pierwszy kłus. Najuczciwszy moment całej oceny. Jeśli ręce podskakują razem z ciałem i szarpią pysk, dalsza część zajęć wygląda inaczej, niż zakładałeś - i dobrze, że wiesz o tym w pierwszej minucie, a nie w dwudziestej.

Dopasowanie do roli w stadzie

Jeżeli masz opisane role koni - a warto je mieć, bo to punkt wyjścia do całego składu stada, który opisuje tekst o typach koni szkółkowych - dobór sprowadza się do prostego przejścia.

Ostatni wiersz jest najważniejszy i najczęściej pomijany. Klientowi deklarującemu wysoki poziom daj na pierwszą jazdę konia bezpiecznego, nawet jeśli poczuje się niedoceniony. Jeśli faktycznie jeździ, przeniesiesz go na trudniejszego konia po dwudziestu minutach i odbierze to jako profesjonalizm. Jeśli nie jeździ, właśnie uniknąłeś wypadku.

Sygnały, po których zwalniasz

• Niepewność przy prowadzeniu konia. Klient, który boi się wziąć wodze przy ziemi, nie poradzi sobie w siodle.
• Rozbieżność między deklaracją a zachowaniem. Osoba mówiąca o skokach, która nie wie, z której strony wsiada, wymaga zaczęcia od początku.
• Strój. Trampki i krótkie spodenki to nie tylko kwestia bezpieczeństwa, ale też sygnał, że klient nie wie, na co przyjechał.
• Nerwowość, której klient nie przyznaje. Sztywne ramiona i płytki oddech przy koniu, w połączeniu z zapewnieniami, że wszystko w porządku.
• Grupa znajomych. Presja grupy jest realnym czynnikiem ryzyka: ludzie zawyżają swój poziom przy kolegach.
• Klient pod presją czasu. Kto się spieszy, ten skraca instruktaż.

Gdy nic nie pasuje

Zdarza się, że nie masz konia dla klienta, który stoi przed Tobą. Najczęściej dotyczy to mężczyzn powyżej 100 kg i osób bardzo wysokich, rzadziej dzieci poniżej pewnego wzrostu.

Odmowa jest wtedy właściwą decyzją i jedyną, przy której nie ryzykujesz cudzym zdrowiem oraz zdrowiem konia. Trzy rzeczy sprawiają, że przechodzi bez awantury:

1. Prawo odmowy wpisane do regulaminu. Odwołanie się do zasady jest czymś innym niż decyzja podjęta na miejscu. Brzmienie takiego punktu podaje tekst o regulaminie jazd rekreacyjnych.
2. Uzasadnienie od strony konia, nie klienta. „Nie mam dziś konia, który uniesie taką wagę bezpiecznie przez godzinę” brzmi inaczej niż „jest Pan za ciężki”, a mówi dokładnie to samo.
3. Propozycja zamiast samego „nie”. Zajęcia z pracy z ziemi, oprowadzanie dziecka, kontakt do ośrodka mającego większe konie. Klient odmówiony z propozycją wraca; odmówiony bez niej opisuje to w internecie.

Zapisz, co ustaliłeś

Wywiad przeprowadzony i zapomniany trzeba powtarzać przy każdej wizycie, a przy trzeciej nikt go już nie robi. Zapis jednego akapitu przy kliencie - poziom, waga, dobrany koń, uwagi z pierwszej jazdy - zmienia dwie rzeczy naraz.

Po pierwsze, kolejna jazda zaczyna się od właściwego konia, także wtedy, gdy prowadzi ją ktoś inny. Po drugie, masz ślad, że dobór był decyzją opartą na danych, a nie przypadkiem - co ma znaczenie, jeśli kiedykolwiek trzeba będzie to wykazać, o czym pisze tekst o odpowiedzialności za wypadek podczas jazdy.

Najprostsza wersja mieści się w jednej linii na kliencie: poziom, waga, koń, data ostatniej jazdy. Wszystko powyżej tego jest wygodą, nie warunkiem.